मला रनिंगची खूप आवड आहे. Running comunity मध्ये "सातारा हिल मॅरेथॉन" ला एक वेगळं महत्व आहे. तशी ही जगप्रसिद्ध मॅरेथॉन, पण त्याहीपेक्षा ओळखली जाते ती प्रचंड अवघड, निसर्गरम्य अशा घाटातल्या running route साठी. मी ह्यावर्षी पहिल्यांदाच ह्याचा अनुभव घ्यायचं ठरवलं. ३ सप्टेंबर ला होणाऱ्या ह्या मॅरॅथॉनसाठी आदल्या दिवशी मी माझ्या मित्रांसोबत साताऱ्यामध्ये पोहोचलो.आदल्या दिवशी expo असतो जिथून मॅरेथॉनच किट collect करून आम्ही बाहेर पडत होतो इतक्यात एक्सपोच्या गेटजवळ एका व्यक्तीने आम्हाला हात दाखवत लिफ्ट मागितली. वयाने जवळपास 45-50 च्या दरम्यान दिसत असलेल्या त्या इसमाला आम्ही सोबत घेतलं आणि सातारा शहराकडे निघालो.
बोलायला इंग्रजीतून सुरुवात आणि typical tune वरून ते दक्षिण भारतातले वाटत होते. "where have you come from Sir?" मी सहज विचारलं. "I am Shrini from calicut, Kerala... I have come to participate in the hill marathon for the fourth time."... आम्ही सगळे मित्र एकमेकांकडे बघतच राहिलो. केरळवरून हा माणूस फक्त hill मॅरेथॉन पळायला आलाय हे सत्य पचवायला थोडा वेळ लागला.. मग थोड्या गप्पा रंगल्या... रिक्षा स्टॅंडपर्यंत सोडायची विनंती करणाऱ्या त्या पाहुण्याला आम्ही हट्टाने त्यांच्या हॉटेलच्या दारात नेऊन सोडलं... "may I please ask your age Sir?" मी कुतूहलाने विचारलं. आमची reaction काय असणार ह्याचा आधीच अंदाज आलेले ते मिश्कीलपणे हसत म्हणाले.. " I am 63"... गाडीत बसलेलो आम्ही सगळे तिशीतले तरुण त्यांच्याकडे थोडे क्षण बघतच राहिलो... हॉटेल समोर गाडीतून उतरताना मला all the best देऊन ते निघून गेले... एक त्रेसष्ट वर्षांचा "म्हातारा", retired होऊन मस्त पेंशन घेत, BP शुगरच्या गोळ्या खात नातवंडांबरोबर खेळत बसायच्या वयात केरळ वरून ट्रेनने शेकडो किलोमीटर दूर साताऱ्यात येतो काय, एक्स्पो ला येऊन किट कलेक्ट करून हॉटेलवर उतरताना दुसऱ्या दिवशी २१.१ किलोमीटर्स, ते सुद्धा घाटातल्या रस्त्यावरून पळायच्या तयारीला लागतो काय... अजबच सगळं...
दुसऱ्या दिवशी भल्या पहाटे ढोल ताश्यांच्या गजरात मॅरेथॉन सुरु झाली.. एखाद्या सणासारखं प्रफुल्लित आणि उत्साही वातावरण होत.. स्वतः मधील उरला सुरला ego संपवायचा असेल तर निसर्गाने निर्माण केलेल्या hills ना पळत सामोरे जायचं, आपोआप विनम्रता येते.. निसर्गासमोरची आपली क्षुल्लकता सिद्ध होते.. मी 2 तास 40 मिनिटात 21.1 किलोमीटर्सची 430 मीटर उंचीवरच्या hill route ची मॅरेथॉन पूर्ण केली. सुदैवाने ते पुन्हा भेटले.. मी विचारलं.. "how was your marathon Sir?"... ते म्हणाले.. "not as expected, completed in 2 hours 25 mins.. will try to beat this time next year "... जानेवारी पासून तयारी केलेल्या माझ्यासारख्या तिशीतला तरुणापेक्षा १५ मिनिटं आगोदर ही मॅरेथॉन पूर्ण केल्यावर ते "म्हातारे" आजोबा म्हणत होते की "not as expected".... ते ऐकल्यावर माझी साताऱ्याची फेरी पूर्णत्वास गेली...निसर्गाने आपल्याला ह्या शरीराच्या रूपाने अक्षरशः भरभरून दिलंय, ते सुद्धा अगदी फुकटात... त्याची किंमत काही मोजक्या लोकांनाच समजते... आयुष्य हा एक उत्सव आहे हे ज्याला उमगलं फक्त तोच जगला म्हणायचं.. नाहीतर रडगाणी गात नुसतंच दिवस ढकलणारे रोज कित्येक भेटतात..
आम्ही एकमेकांचे फोन नंबर घेतले... .मी विचारलं... "can I take one selfie with you Sir?".... सेल्फी घेतल्यावर थोडं confuse चेहऱ्याने मला म्हणाले.. "by the way, why did you take selfie with me?".... मी म्हंटल, "Sir, because I want my 63 years old version to be exactly like you"... हसत हसत निरोप घेताना ते म्हणाले.. "see you on the finishing line next year"...
घरी आल्यावर बायकोला त्यांचा फोटो दाखवत म्हणालो... साताऱ्यात एक "तरुण" भेटला होता...
